Jest taka osoba, o której myślisz mniej więcej raz w tygodniu. Zwykle w samochodzie albo pod prysznicem, wtedy przypomina Ci się jej imię i myślisz: muszę do niej zadzwonić.
I nie dzwonisz. Nie dlatego, że przestało Ci zależeć, tylko dlatego, że akurat jesteś w trakcie robienia czegoś, a rozmowa z nią zasługuje na więcej niż pięć minut między jednym obowiązkiem a drugim. Więc odkładasz ją na kiedy indziej, na spokojniejszy moment. A kiedy indziej nie przychodzi i mija kolejny miesiąc.
Jeśli to brzmi znajomo, pomyśl, że wiele kobiet ma podobne doświadczenia. Przyjaźnie w dorosłym życiu rzadko się kończą, one po prostu cichną. I to jest ważne rozróżnienie, bo to stopniowe oddalanie się da się odwrócić, a my zwykle traktujemy je jak coś ostatecznego.
Dlaczego to się dzieje właśnie teraz
W liceum i na studiach przyjaźń nie wymagała zarządzania. Widywałyście się codziennie, bo tak układał się dzień — wspólne lekcje, wspólne wieczory, wspólna nuda.
Potem struktura znika. Każda ma inny grafik, inne miasto, dzieci w innym wieku, inne godziny pracy. Przyjaźń, która kiedyś trwała sama z siebie, nagle wymaga decyzji, a decyzje podejmujemy wtedy, gdy mamy siłę, czyli nie wtedy, gdy jest najbardziej potrzebna.
Dochodzi jeszcze jedno, o czym mówi się rzadziej: po czterdziestce nasze życia rozjeżdżają się bardziej niż kiedykolwiek. Jedna wychowuje nastolatki, druga właśnie została sama w pustym mieszkaniu, trzecia opiekuje się rodzicami, czwarta rozkręca firmę. Trudniej o wspólny temat, kiedy codzienność wygląda tak różnie.
Mit, który szkodzi najbardziej
„Prawdziwa przyjaźń nie wymaga wysiłku.”
Zdanie, które brzmi pięknie i rujnuje więcej relacji niż jakakolwiek kłótnia. Bo w wieku dwudziestu lat rzeczywiście nie wymagała, ale wtedy wysiłek wykonywały za nas okoliczności.
Dziś wymaga. I to nie znaczy, że coś jest nie tak z tą przyjaźnią. To znaczy tylko, że jesteś dorosła. Wszystko, co w dorosłym życiu ma wartość, wymaga decyzji: związek, zdrowie, forma, praca. Nie ma powodu, żeby przyjaźń była jedynym wyjątkiem.
Nie czekaj na idealny moment, żeby się odezwać
To chyba najbardziej praktyczna rzecz, jaką mogę Ci tu powiedzieć.
Zazwyczaj czekamy na odpowiedni moment — na wieczór, kiedy obie będziemy wolne, na kolację bez pośpiechu, na weekend, kiedy w końcu pogadamy porządnie. I ten moment nie przychodzi miesiącami, a w międzyczasie nie dzieje się nic.
Tymczasem relacje utrzymują się przy życiu zupełnie inaczej: przez drobiazgi. Wiadomość głosowa nagrana w drodze do sklepu. Zdjęcie czegoś, co przypomniało Ci o niej. Trzy zdania o tym, że myślałaś. Nic z tego nie zastąpi długiej rozmowy, ale sprawia, że kiedy ta rozmowa w końcu nastąpi, nie zaczynacie od zera.
Zasada jest prosta, choć łatwo o niej zapomnieć: lepiej odezwać się na chwilę niż nie odzywać się wcale.
Rytuał zamiast dobrych chęci
Dobre chęci przegrywają z kalendarzem. Zawsze.
Dlatego przyjaźnie, które przetrwały u mnie najdłużej, mają jakąś formę. Coś, co dzieje się regularnie i czego nie trzeba za każdym razem ustalać od nowa. Telefon w drodze z pracy w czwartki. Śniadanie w pierwszą sobotę miesiąca. Wspólny wyjazd raz w roku, zawsze w tym samym terminie.
Forma brzmi nieromantycznie, wiem. Ale to właśnie ona zdejmuje z Was obu ciężar organizowania — a organizowanie jest tym, co najczęściej zabija spotkania, zanim się wydarzą.
Jeśli masz ochotę zaprosić kogoś do siebie, a odkładasz to, bo „trzeba by posprzątać i coś ugotować” — zajrzyj do mojego tekstu o przyjmowaniu gości. Najkrótsze streszczenie: najlepsze wieczory to te, na których gospodyni siedzi przy stole, a nie w kuchni.
Kiedy zawsze dzwonisz Ty
To delikatny temat, ale ważny.
Bywają przyjaźnie, w których jedna strona inicjuje wszystko: spotkania, telefony, pamiętanie o urodzinach. Przez lata można to znosić z myślą „ona po prostu taka jest”, aż przychodzi moment, w którym zaczyna to boleć.
Zanim podejmiesz decyzję, warto sprawdzić jedną rzecz: przestań inicjować na dwa miesiące i zobacz, co się stanie. Czasem okazuje się, że druga strona odzywa się natychmiast, bo po prostu nigdy nie musiała. A czasem nie odzywa się wcale — i to też jest odpowiedź, choć nie ta, na którą liczyłaś.
W obu przypadkach wiesz więcej niż przed eksperymentem. A wiedzieć jest lepiej niż się domyślać.
O odpuszczaniu
Nie każda przyjaźń jest na całe życie i to nie jest porażka.
Część relacji należy do konkretnego etapu. Do czasów studenckich, do pierwszej pracy, do lat, kiedy dzieci chodziły do tej samej szkoły. Kiedy etap się kończy, zostaje sympatia i wspólne wspomnienia, ale niekoniecznie bieżące życie.
Można to rozpoznać po prostym sygnale: po spotkaniu z tą osobą czujesz się zmęczona, nie pełna energii. Jeśli tak jest od dawna i nie wynika z jej trudnego okresu, to prawdopodobnie relacja po prostu wypełniła swój czas.
Odpuszczanie nie musi oznaczać zerwania. Najczęściej wygląda po prostu jak rzadszy kontakt i mniej wyrzutów sumienia z tego powodu. O tym, jak mówić „nie” bez poczucia winy, również przyjaciołom, pisałam osobno.
A nowe przyjaźnie?
Można. Jest niezręcznie, ale można.
Dorosłe zaprzyjaźnianie się wymaga czegoś, czego w młodości nie musiałyśmy robić: powiedzenia wprost „było miło, spotkajmy się jeszcze”. To zdanie kosztuje odrobinę odwagi i prawie zawsze jest dobrze przyjmowane — bo po drugiej stronie stoi kobieta, która też by chciała, tylko też się krępuje.
Najlepsze miejsca na nowe znajomości po czterdziestce to te, gdzie widujecie się regularnie: kurs, zajęcia, wolontariat, siłownia, bieganie. Regularność robi za Was tę pracę, którą kiedyś robiła szkoła.
Rzecz, która liczy się najbardziej
Na koniec jedna obserwacja, która zmieniła moje myślenie o tym wszystkim.
Można spędzić z przyjaciółką trzy godziny, a mimo to nie poczuć prawdziwej bliskości. Siedzieć naprzeciwko siebie, słuchać jednym uchem, myślami być już przy obowiązkach na jutro, zerkać ukradkiem na telefon. Wyjść z poczuciem, że było miło, i nie pamiętać właściwie nic.
I można wypić z nią kawę przez dwadzieścia minut, będąc całą sobą i wyjść z tym ciepłem, które zostaje na kilka dni.
Różnica nie leży w czasie. Leży w obecności. A obecność to umiejętność, którą się trenuje — i której, jeśli przez lata funkcjonowałaś w trybie zadaniowym, prawdopodobnie trochę się oduczyłaś.
Wróć do obecności — zacznij od siebie
Trudno być obecną w przyjaźni, jeśli nie jesteś obecna we własnym dniu. To jedno wynika z drugiego i nie da się tego obejść.
Dlatego napisałam „Kobiecy Reset. Obudź swój wewnętrzny magnetyzm” — sześćdziesięciostronicowy przewodnik i workbook dla kobiety, która ma poczucie, że dni przelatują obok niej. Pięć tygodni praktyki, metoda zamiast motywacji i konkretne rytuały, które zostają z Tobą także wtedy, gdy zapomnisz o książce. Jeden z tych tygodni poświęcony jest w całości relacjom i uczuciom.
Bo magnetyzm, o którym mowa w tytule, nie bierze się z nowej szminki. Bierze się stąd, że kobieta, która jest obecna, jest po prostu lepszym towarzystwem, również dla siebie.
Zapisz się na mój newsletter i odbierz darmowy poradnik „Kobieta z klasą” — co niedzielę jeden list o stylu, elegancji i kobiecości z klasą.
Codzienne inspiracje znajdziesz na moim Instagramie: @gabrielaclassicchic.
Dodaj komentarz