Znasz ten moment: ktoś podaje Ci telefon, żebyś zobaczyła zdjęcie, i przez sekundę nie poznajesz osoby na ekranie.
Bo tamta kobieta na fotografii wygląda na zmęczoną, choć Ty czułaś się świetnie. Ma dziwnie ustawioną szyję, ramiona przy uszach i wyraz twarzy, którego nigdy u siebie nie widziałaś w lustrze.
I pierwsza myśl bywa zawsze ta sama: po prostu źle wychodzę na zdjęciach.
Ale to nieprawda. Aparat spłaszcza trzy wymiary do dwóch, zabiera ruch, mimikę i wszystko, co dzieje się między klatkami, a potem zatrzymuje jedną setną sekundy, która nigdy nie miała zostać zatrzymana. Kobiety, które „dobrze wychodzą” na zdjęciach, nie są ładniejsze od pozostałych. Po prostu wiedzą, co obiektyw robi z człowiekiem, i wychodzą mu naprzeciw.
To jest wiedza, nie uroda. I cała da się opisać na jednej stronie.
Światło robi połowę roboty
Zacznę od rzeczy, która przebija wszystkie triki pozowania razem wzięte i o której prawie nikt nie myśli.
Miej światło przed sobą, nie za sobą. Okno, niebo, otwarte drzwi. Gdy źródło światła jest z tyłu, aparat ustawia ekspozycję na nie, a Twoja twarz robi się ciemna i płaska.
Unikaj światła padającego z góry. Światło padające pionowo z góry rzuca cienie pod oczami, pod nosem i pod brodą, czyli dokładnie tam, gdzie nikt ich nie chce. Jeśli nie masz wyboru, wejdź w cień drzewa; złapiesz wtedy światło odbite, czyli miękkie.
Pochmurny dzień to darmowy softbox. Chmury rozpraszają światło równomiernie i wygładzają wszystko lepiej niż jakikolwiek filtr. Fotografowie o tym wiedzą; reszta świata narzeka na pogodę.
W domu stań przodem do okna, w odległości metra, może dwóch. To najlepsze światło portretowe, jakie masz za darmo o każdej porze roku.
Postawa: cztery rzeczy, które zmieniają wszystko
Nie stój frontalnie. Ustawienie twarzą wprost do aparatu pokazuje Cię w najszerszym możliwym ujęciu. Obróć się o jakieś czterdzieści pięć stopni i dopiero wtedy spójrz w obiektyw — sylwetka natychmiast zyskuje linię.
Przenieś ciężar na tylną nogę, a przednią wysuń lekko do przodu, stopą skierowaną w stronę aparatu. To jedna z tych rzeczy, które wyglądają skomplikowanie w opisie, a zajmują pół sekundy i działają zawsze.
Zrób przerwę między ramieniem a tułowiem. Ręce przyklejone do boków spłaszczają się i optycznie poszerzają. Wystarczy odsunąć je o parę centymetrów — dłoń na biodrze, w kieszeni, na torebce, na poręczy. Chodzi o to, żeby prześwitywało między nimi światło.
Opuść ramiona. Napięcie podciąga je do uszu i skraca szyję, a Ty tego w ogóle nie czujesz, dopóki nie zobaczysz zdjęcia. Jeden wdech, wydech i świadome rozluźnienie — tuż przed kadrem.
Szyja i podbródek — trik, który wygląda absurdalnie
Teraz rzecz, której nikt nie robi dobrowolnie, dopóki nie zobaczy efektu.
Wysuń podbródek lekko do przodu i w dół. Nie w górę — w dół i do przodu, jakbyś chciała zajrzeć nad coś, co stoi przed Tobą.
Z boku wygląda to dziwnie i wszyscy się przy tym śmieją. W obiektywie robi dokładnie jedną rzecz: napina linię pod brodą i oddziela ją od szyi. To jest ten jeden ruch, który odróżnia zdjęcia modelek od zdjęć z imprezy rodzinnej, i nie ma w nim żadnej magii.
Unoszenie brody do góry daje odwrotny efekt — odsłania nozdrza i skraca twarz.
Twarz, oczy, uśmiech
Nie wstrzymuj uśmiechu. Uśmiech przytrzymany dłużej niż trzy sekundy zastyga i widać, że jest sztuczny. Lepiej powiedzieć coś, roześmiać się naprawdę i pozwolić, żeby zdjęcie złapało moment schodzenia z tego śmiechu — tam jest najładniejsza twarz.
Prawdziwy uśmiech zaczyna się w oczach. Jeśli oczy się nie zmieniają, usta mogą robić, co chcą, i tak będzie widać różnicę. Pomyśl o czymś konkretnym i zabawnym, nie o tym, żeby się uśmiechnąć.
Odwróć wzrok i wróć. Spójrz w bok albo w dół, a w obiektyw dopiero tuż przed naciśnięciem migawki. To likwiduje ten szklany, trochę nieobecny wyraz oczu, który bierze się z wpatrywania się w aparat przez pół minuty.
Znajdź swój lepszy profil. Prawie każda z nas ma jeden profil lepszy. Przejrzyj kilkanaście starych zdjęć i zobacz, czy te, które lubisz, nie są przypadkiem robione z tej samej strony.
Kąt aparatu
To najczęstszy błąd osoby fotografującej, nie fotografowanej.
Obiektyw powinien być mniej więcej na wysokości Twoich oczu albo odrobinę wyżej. Telefon trzymany na wysokości klatki piersiowej — czyli tak, jak trzyma go instynktownie każdy — fotografuje Cię od dołu. A od dołu nikt nie wygląda dobrze.
Jeśli robisz zdjęcie sama sobie, trzymaj telefon trochę powyżej linii wzroku i patrz w obiektyw, nie na swoje odbicie na ekranie. Patrzenie na ekran daje zawsze ten sam efekt: spojrzenie skierowane obok.
I jeszcze jedno — cofnij się i zrób zoom zamiast podchodzić blisko. Szeroki kąt z bliska zniekształca rysy, szczególnie nos. Dwa, trzy kroki w tył załatwiają sprawę.
Czego nie robić
Nie pozuj do pierwszych pięciu zdjęć. Zawsze są sztywne. Poproś, żeby ktoś po prostu zaczął je robić i daj sobie minutę.
Nie zaciskaj dłoni. Napięcie pokazuje się w rękach szybciej niż na twarzy — zaciśnięte palce albo kurczowo trzymana torebka będzie natychmiast widoczna na zdjęciu.
Nie wstrzymuj oddechu. Robimy to odruchowo w momencie, gdy ktoś celuje w nas aparatem, i to właśnie stąd bierze się ta sztywność w ramionach.
Nie stój w bezruchu. Idź, odwróć się, poprawy włosy, zrób krok w bok — i poproś o zdjęcia seryjne. Z dwudziestu klatek w ruchu wyjdzie więcej dobrych niż z pięciu ustawionych.
I jedna rzecz o ubraniu: kolor przy twarzy widać na zdjęciu mocniej niż na żywo, bo aparat wzmacnia refleks. Odcień, który Ci nie służy, na fotografii nie służy Ci podwójnie — pisałam o tym w tekście o kolorach, które postarzają.
Jedna rzecz ważniejsza niż wszystkie triki
Wszystko powyżej działa. Ale zauważyłam coś, co działa jeszcze bardziej.
Napięcie widać. Zawsze. Można mieć idealnie ustawioną szyję, światło z okna i ciężar na właściwej nodze — a jeśli stoisz z myślą oby tylko nie wyszło źle, to właśnie ta myśl będzie na zdjęciu. Aparat nie rejestruje pewności siebie, ale bardzo wiernie rejestruje jej brak.
Dlatego najskuteczniejszy trik nie jest trikiem: musisz przestać traktować zdjęcie jak egzamin. Fotografia to płaski, zamrożony, wyrwany z kontekstu ułamek sekundy, a nie werdykt o tym, jak wyglądasz i kim jesteś. Nikt, kto Cię zna, nie widzi Cię tak, jak widzi Cię obiektyw.
A im mniej Ci zależy na jednym konkretnym kadrze, tym lepsze wychodzą wszystkie pozostałe. To jest dokładnie ta sama zasada, co w odzyskiwaniu pewności siebie: spokój widać, a starania widać jeszcze bardziej.
Pierwsze wrażenie dziś tworzysz przez zdjęcie
Warto o tym pomyśleć na spokojnie: zanim ktoś pozna Cię osobiście, najczęściej widzi Twoją fotografię. Zdjęcie profilowe, LinkedIn, kadr, który znajoma pokazuje na telefonie.
Pierwsze wrażenie przestało być momentem, w którym poznajesz kogoś tylko osobiście. Stało się obrazem.
W e-booku „Jak zrobić idealne pierwsze wrażenie” znajdziesz wszystko, co składa się na to wrażenie — od sylwetki i postawy, przez detale, które przyciągają wzrok, po rzeczy, które niepostrzeżenie je psują. Trzydzieści pięć stron konkretów, które działają tak samo przed obiektywem, jak i bez niego.
Dodaj komentarz