Jak przyjmować komplementy?

Ktoś mówi Ci: „ładnie dziś wyglądasz”.

I zanim pomyślisz, usta już pracują. „Ale co ty, taka stara sukienka.” „Serio? Ja się dziś czuję okropnie.” „To z wyprzedaży, miałam szczęście.”

Trzy sekundy i komplement leży na podłodze. Osoba, która go powiedziała, nie wie, co zrobić dalej, bo właśnie usłyszała, że się pomyliła.

Nie robimy tego ze skromności. Robimy to z nawyku, który większość z nas wyniosła z domu: nie wywyższaj się, nie zadzieraj nosa, nie myśl o sobie za dobrze. Wyszło z tego pokolenie kobiet, które świetnie radzą sobie z krytyką i zupełnie nie wiedzą, co zrobić z pochwałą.

A przyjęcie komplementu z wdziękiem to umiejętność jak każda inna. Oto dziesięć rzeczy, które warto o niej wiedzieć.

1. Nie umniejszaj

To jest ta jedna zasada, która zastępuje wszystkie pozostałe.

Każde „ale”, które dodasz po „dziękuję”, unieważnia komplement. „Dziękuję, ale mam dziś straszne włosy.” „Dziękuję, chociaż schudłabym jeszcze parę kilo.” Osoba, która Cię pochwaliła, zostaje wtedy w dziwnej roli. Musi albo przekonywać Cię, że nie masz racji, albo się wycofać.

Zauważ, że nikt nie robi tego z komplementem dotyczącym pracy innej osoby. Nie mówimy koleżance „twoja prezentacja była świetna”, żeby usłyszeć „przesadzasz”. A jednak sobie odmawiamy tego, co bez wahania dajemy innym.

2. Powiedz „dziękuję” i postaw kropkę

Najprostsza odpowiedź jest najlepsza, a kropka jest w niej najważniejsza.

„Dziękuję.” Uśmiech. Dalej rozmowa. Nic nie musisz dodawać, bo osoba, która Cię pochwaliła, nie oczekuje niczego w zamian. Powiedziała coś miłego i tyle.

Jeśli jedno słowo wydaje Ci się za mało, dodaj coś, co nie jest zastrzeżeniem: „Dziękuję, jak miło, że to powiedziałaś.”

3. Nie tłumacz się z tego, co masz na sobie

To osobny punkt, bo to osobny odruch — i wyjątkowo nasz.

Ktoś chwali Twój płaszcz, a Ty w odpowiedzi podajesz cenę, markę, okoliczności zakupu i informację, że był przeceniony o siedemdziesiąt procent. Rozumiem, skąd to się bierze: ma zabrzmieć jak rozsądek, nie jak próżność. Ale efekt jest taki, że rozmowa przestaje być o Tobie i staje się o paragonie.

Jeśli naprawdę chcesz podzielić się okazją, zrób to dopiero wtedy, gdy ktoś zapyta. Pierwsza odpowiedź niech będzie samym podziękowaniem.

4. Nie oddawaj komplementu odruchowo

„Dzięki, twoje też mi się podobają” — powiedziane w pół sekundy, bez patrzenia, brzmi jak odbicie piłki. Natychmiastowa wymiana zamienia miły moment w transakcję, dokładnie tak samo jak przy prezentach.

Nie znaczy to, że nie wolno powiedzieć czegoś miłego. Znaczy, że najpierw przyjmij, a potem — jeśli naprawdę coś zauważysz — powiedz. Komplement wypowiedziany trzy minuty później, konkretny i prawdziwy, waży dziesięć razy więcej niż ten odbity natychmiast.

5. Zatrzymaj się na sekundę

Ciało odpowiada przed słowami, a przy komplemencie najczęściej odpowiada ucieczką: spojrzenie w dół, krok w tył, ramiona do środka, dłoń przy szyi.

Wystarczy jedno: zostań. Kontakt wzrokowy, spokojny wdech, niekrzyżowane ramiona. Ta sekunda wyprostowania robi dla wrażenia więcej niż jakakolwiek formułka i jest najprostszym elementem z całego repertuaru mowy ciała, który możesz zmienić od zaraz.

6. Dopasuj reakcję do sytuacji

Komplement jest drobnym gestem i proporcja odpowiedzi powinna to odzwierciedlać.

Rzucone w przejściu „ładna torebka” nie potrzebuje całej historii jej zakupu. Z drugiej strony całkowity brak reakcji zostawia rozmówcę w zawieszeniu. Zacznie się zastanawiać, czy nie powiedział czegoś nie tak.

Najprostsza wskazówka: odpowiedz tym samym tonem i tym samym tempem, w jakim komplement został wypowiedziany. Lekko powiedziany — lekko przyjęty. Powiedziany poważnie, z zatrzymaniem — wart zatrzymania i z Twojej strony.

7. Nie podważaj kompetencji osoby, która Cię chwali

Koleżanka mówi: „świetna prezentacja”. Ty odpowiadasz: „no, widać mało jeszcze widziałaś”.

Żart, zapewne. Ale w tym żarcie zawarta jest informacja, że jej ocena niewiele znaczy, a ona przyszła z czymś dobrym. Ten sam mechanizm działa przy „na pewno mówisz to każdemu” i „mówisz tak, bo mnie lubisz”.

Przyjmując komplement, przyjmujesz też czyjś sąd. To jest właściwie cała trudność tej sytuacji.

8. Nie wyciągaj więcej

Jeśli ktoś mówi, że Twoja sukienka jest piękna, nie pytaj, co dokładnie mu się w niej podoba.

Rozumiem pokusę, bo zawsze jest miło usłyszeć więcej. Ale komplement rozciągnięty na dopytywanie przestaje być prezentem i zaczyna być zamówieniem. Przyjmij to, co dostałaś, i pozwól rozmowie płynąć dalej.

9. Gdy komplement jest zbyt osobisty

To sytuacja, o której rzadko się mówi, a zdarza się regularnie: uwaga o ciele, o schudnięciu, o „kwitnącym wyglądzie”, powiedziana przez kogoś, kto nie ma do tego miejsca w Twoim życiu.

Nie masz obowiązku przyjmować tego z wdzięcznością. Masz prawo do krótkiego, chłodnego „dziękuję” bez uśmiechu i do zmiany tematu w następnym zdaniu. Ciepło, które dajesz komplementowi, jest Twoją decyzją, nie automatem. A spokój, o którym pisałam przy reagowaniu na nietaktowne uwagi, działa i tutaj.

10. Zauważaj sama

I to jest punkt, od którego zależą wszystkie poprzednie.

Komplement brzmi jak pomyłka tylko wtedy, gdy sama nie widzisz u siebie niczego dobrego. Jeśli przez cały tydzień nie zauważyłaś, że ładnie Ci w tym kolorze, że dobrze poprowadziłaś tę rozmowę, że Twój dom pachnie czymś, co lubisz, to czyjeś „ładnie wyglądasz” trafia w pustkę i odruchowo je odrzucasz. Nie z pokory. Po prostu nie masz tego w sobie zapisanego.

Umiejętność przyjmowania komplementów zaczyna się więc nie w rozmowie, a dużo wcześniej: w tym, czy w ogóle zauważasz, co u Ciebie jest dobre. Pisałam o tym osobno, przy poczuciu bycia niewidzialną — to ten sam mechanizm, widziany z innej strony.

Jak to przećwiczyć

Nie przez formułki. Przez jeden tydzień uwagi.

Zacznij od strony, która nie wymaga świadków: codziennie zauważ jedną rzecz, którą u siebie lubisz. Nie osiągnięcie, tylko drobiazg. Sposób, w jaki podałaś kolację. To, że cierpliwie wysłuchałaś kogoś, kto tego potrzebował. Kolor szalika, który dobrze pasuje do Twojej karnacji.

Po kilku dniach komplement od drugiej osoby przestaje brzmieć jak pomyłka. Zaczyna brzmieć jak potwierdzenie czegoś, co już wiesz. A wtedy „dziękuję” wychodzi samo, bez „ale”.

Jeśli chcesz zacząć od zauważania

Umiejętność, o której napisałam w ostatnim punkcie, da się trenować i to jest właściwie cała treść mojego najnowszego ebooka.

W „Kobiecym Resecie” znajdziesz metodę Zauważ · Wyróżnij · Delektuj się, 7-dniowy plan na start, pięćdziesiąt konkretnych sposobów na powrót do obecności we własnym dniu i tracker, w którym zapisujesz to, co zauważyłaś. Bez rewolucji i bez zakupów — to praktyka, nie zryw.

Bo magnetyzm, który inni nazywają „ona ma w sobie coś”, bierze się właśnie stąd: z kobiety, która jest dla siebie dobrym towarzystwem i dlatego przestaje szukać potwierdzenia na zewnątrz.

---

Zapisz się na mój newsletter i odbierz darmowy poradnik „Kobieta z klasą” — co niedzielę jeden list o stylu, elegancji i kobiecości z klasą.

Codzienne inspiracje znajdziesz na moim Instagramie: @gabrielaclassicchic.